Johnny Nicholas : Το ελληνικό αίμα του Rhythm n blues

Για ορισμένους τα blues δεν αποτελούν νοσταλγία, αλλά καθημερινή εμπειρία. Ένας από αυτούς είναι και ο Johnny Nicholas (με ελληνικές ρίζες στο αίμα του) που παίζει καταπληκτικά  κιθάρα, φυσαρμόνικα, μαντολίνο και  πλήκτρα.  Από το 1980 διατηρεί στο Τέξας των Ηνωμένων Πολιτειών το εστιατόριο «Hill Top Café»  όπου  παράλληλα με την νοστιμότατη  ελληνική κουζίνα του ,  προσφέρει στους θαμώνες του  και ένα διασκεδαστικό χαρμάνι  ήχων από  τον χώρο της country , του  blues, και του  gospel . Τον χειμώνα του 1997 επισκέφτηκε την πατρίδα για μια σειρά συναυλιών , και σε μια από αυτές είχα την ευκαιρία να τον συναντήσω και να συζητήσουμε . Ήταν μεγάλη η χαρά του που επιτέλους θα έπαιζε τα  αγαπημένα του blues  στην Ελλάδα , μάλιστα  πρώτη φορά εγκατέλειπε το «Hill Top Café»  για συναυλίες έκτος  Αμερικής . Μέχρι τότε επισκεπτόταν μόνο για διακοπές  την ιδιαίτερη πατρίδα του  Μυτιλήνη . Ο καλλιτέχνης που επηρέασε τον Johnny Nicholas και τον έκανε να αγαπήσει τα blues, ήταν μια μεγάλη  φυσιογνωμία αυτής της μουσικής , ο «πρόδρομος» των μπλουζ του Μισσισσιππή  ο …..King of the Delta Blues ο Ρόμπερτ Τζόνσον !!!! Μου έκανε εντύπωση που στο παίξιμο του  χρησιμοποιούσε συχνά  το μαντολίνο , ένα όργανο που δεν έχουμε συνηθίσει να το ακούμε  σε blues συνθέσεις.  

{ Με τον Johnny Nicholas αυτόν τον ταπεινό και φωτισμένο καλλιτέχνη που υπηρετεί με συνέπεια και πάθος τα μπλουζ , συναντηθήκαμε την άνοιξη του 1997 μετά το τέλος της συναυλίας του στο café «Άνω Κάτω» της Ξάνθης . Μιλήσαμε για τις ελληνικές του ρίζες στο νησί της Μυτιλήνης , για το εστιατόριο που διατηρεί στο Τέξας και για τους καλλιτέχνες που τον επηρέασαν στη μουσική του πορεία. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα για περαιτέρω επικοινωνία η οποία κράτησε μέχρι τις αρχές του 2000 }

 

Las Vegas : Το Καζίνο «New York New York».

 

 

To «New York New York» έχει βασίσει τη θεματολογία του στη Νέα Υόρκη. Ένα ξενοδοχείο-καζίνο του οποίου η εξωτερική του όψη αποτελείται από ψηλά κτίρια που θυμίζουν γνωστούς ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης (όπως το Empire State Building και το Chrysler Building ) και περιτριγυρίζεται από ράγες για το ρόλερ κόστερ (τρενάκι λούνα παρκ) του! Το τρενάκι σας ανεβάζει στα 63 μέτρα και σας κατεβάζει στα 44 μέτρα με ταχύτητα 67 μιλίων την ώρα! Ξεχωριστή θέση στην εξωτερική εμφάνιση του New York New York έχουν και αντίγραφα του Αγάλματος της Ελευθερίας, της Γέφυρας του Μπρούκλιν, του Μεγάλου Κεντρικού Σταθμού.

ΝEW YORK - HARLEM : "COTTON CLUB" ΚΑΙ "ΘΕΑΤΡΟ APOLLO".....ΕΚΕΙ ΟΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

H συνοικία του Harlem στη Νέα Υόρκη εκτείνεται από την 110η μέχρι την 168η Οδό. Έχει συνδεθεί στενά με την ιστορία της πόλης, ενώ έγινε ο νέος προορισμός για μαύρους του Νότου και κέντρο της Αφροαμερικανικής κουλτούρας.
Τις δεκαετίες του ’30 του ΄40 και του΄50 μεγάλα ονόματα της blues αλλά και της jazz μουσικής καθήλωσαν χιλιάδες θεατές στο θρυλικό «Θέατρο Apollo» και το φημισμένο «Cotton club». Εξαιρετικοί καλλιτέχνες ξεκίνησαν την καριέρα τους από τα δυο αυτά δημοφιλή μαγαζιά , τι να πρωτοθυμηθούμε τις εμφανίσεις του Τζέημς Μπράουν, των «Σαπρήμς» ,της Νταιάνα Ρός , του Stevie Wonder, του Michael Jackson, της Lauryn Hill , των «Τζάκσον Φάιβ» , του Αλ Γκρήν,του Β.Β King, στο «Θέατρο Apollo», ή του Ντιούκ Ελλινγκτον του Κάμπ Κάλογουει , της Μπίλλυ Χόλινταιη ,του Λούις Άρμστρονγκ και της Λίνας Χορν στο «Cotton club» . Στα χρόνια των ’80s και των ’90s το Ηarlem απαξιώθηκε εξαιτίας της υψηλής εγκληματικότητας… Τότε ήταν που συμμορίες νεαρών έγιναν ο φόβος και ο τρόμος της Νέας Υόρκης. Όλα αυτά αμαύρωσαν την κουλτούρα και την ανάπτυξη της περιοχής, καθώς αναδεικνυόταν η σκοτεινή πλευρά της . Ο ξεναγός μου το ξεκαθάρισε …….δεν σας συνιστώ να επισκεφτείτε μονός το Χάρλεμ είναι επικίνδυνα , και ιδίως μετά τις 8 το απόγευμα τα πράγματα …δυσκολεύουν .Το σαράκι της μουσικής όμως μου …..έτρωγε τα σωθικά μου , ήθελα οπωσδήποτε να επισκεφτώ και να γνωρίσω από κοντά τα δυο αυτά θρυλικά μαγαζιά . Άφησα το γκρουπ να συνεχίσει την ξενάγηση σε αλλά πιο hot-spot μέρη της Νέας Υόρκης, κι εγώ ακούγοντας τη φωνή της…… καρδιάς μου αποφάσισα να πάω στο Χάρλεμ . Η πρώτη εικόνα που σχηματίζω για την μαύρη συνοικία είναι θετική, κατευθύνομαι στο “Apollo Theater” αλλά δυστυχώς είναι κλειστό (έχει ρεπό το προσωπικό) πιάνω κουβέντα με τον Μόουζες τον φύλακα και με κατατοπίζει σχετικά .Μετά τα «πέτρινα χρόνια» το Χάρλεμ προσπαθεί να σταθεί στα ….πόδια του ,μια δυναμική κοινότητα μαύρων και Ισπανών προσπαθεί να ξαναδώσει ζωή και ελπίδα στην πολύπαθη αυτή συνοικία . Συνεχίζω με το Cotton Club που σήμερα είναι ανοιχτό και το πρόγραμμα περιλαμβάνει ένα σόου με την τοπική ντίβα «Queen Lucy» .Δεν είναι βέβαια το αυθεντικό club που γνωρίσαμε μέσα από τις ταινίες και τους δίσκους βινυλίου αφού έκλεισε το 1936, εν μέσω εξέγερσης των καταπιεσμένων μαύρων κατοίκων του Χάρλεμ, για να ξανανοίξει λίγο αργότερα στη γωνία της 48ης οδού και της Broadway, όπου και έμεινε μέχρι το 1940. Τότε έκλεισε οριστικά, και μαζί του και μια ολόκληρη εποχή!!!! Κι επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, το 1978 άνοιξε εκ νέου, με νέα διεύθυνση, αλλά πάντα με τον κοτσονάτο Κάμπ Κάλογουει στο πρόγραμμα (απόδειξη του σφρίγους του, η ερμηνεία του Minnie the Moocher στην ταινία Blues Brothers, το 1981). Κι αν ο Κάλογουεϊ σήμερα είναι μακαρίτης, το Cotton Club συνεχίζει να πουλάει νοσταλγία, swing και κλακέτες στους τουρίστες της Νέας Υόρκης...Και η επιστροφή στο ξενοδοχείο μας στο Μανχάταν με το μετρό αργά το βράδυ ήταν ήσυχη και …..ασφαλής .