ΓΙΩΡΓΟΣ ΞΟΥΛΟΓΗΣ (συνθέτης) « αποζητώ την ψυχική σύνδεση του ακροατή με το κομμάτι, ακόμη κι αν αυτό αγγίξει μόνο έναν ακροατή…..»

Info : O Γιώργος Ξουλόγης κατάγεται από την Καβάλα, είναι συνθέτης κινηματογραφικής μουσικής, μουσικολόγος, εξαιρετικός κιθαρίστας και πιανίστας, και δηλώνει γοητευμένος από όλα τα είδη της μουσικής, ανεξάρτητα από το είδος και το στυλ. Παρά το νεαρό της ηλικίας του έχει  να επιδείξει ένα πλούσιο συνθετικό  έργο , έχει  συνθέσει πολλά διαφορετικά ειδή μουσικής όπως (ambient, abstract, minimal, contemporary, classical, και ethnic) και τα τελευταία χρόνια έγραψε  τα μουσικά θέματα  στις ταινίες , “One Line” και “The Dinner” του Δημήτρη Αργυρίου , “Speak Up” του Γιώργου Σαμαρόπουλου  και για τα ντοκιμαντέρ “Live the magic” των στούντιο Κοτσιρέα , “It’s a good life” του Τάσου Γιαπουτζή . Αυτόν τον καιρό ο Γιώργος  ολοκληρώνει την μουσική σ’ ένα  video Game που θα κυκλοφορήσει προσεχώς στην αγορά από μεγάλη αμερικανική εταιρεία.

                        Η  ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ

Θα  θέλαμε να γνωρίσουμε καλύτερα τον συνθέτη και μουσικολόγο  Γιώργο Ξουλόγη , τι ήταν εκείνο που τον  παρακίνησε να ασχοληθεί με την μουσική , και ποια είναι η μέχρι τώρα πορεία του ;

Αρχικά θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την τιμή που μου κάνετε και την ευκαιρία που μου δίνετε να μιλήσω για μένα και το μέχρι τώρα έργο μου. Στα έξι  μου χρόνια παρακολούθησα ένα κονσέρτο για πιάνο και τότε ένιωσα ότι η μουσική ήθελα να είναι η κύρια ενασχόληση μου. Έκτοτε και μέχρι σήμερα σπουδάζω και μελετάω αδιάκοπα τη μουσική , ενώ παράλληλα δουλεύω επαγγελματικά ως μουσικός εκτελεστής από την ηλικία των δεκαπέντε χρόνων. Συνθέτω από νεαρή ηλικία αλλά με την σύνθεση κινηματογραφικής μουσικής ασχολούμαι τα τελευταία πέντε χρόνια.

Θεωρείς ότι σε επηρέασαν κάποιοι συνθέτες  στην κινηματογραφική σύνθεση ;

Λόγω των κλασσικών σπουδών μου, οι πρώτες μου επιρροές  ήταν κλασσικοί συνθέτες κυρίως της Ρομαντικής Εποχής και του Ιμπρεσιονισμού όπως οι: Beethoven, Chopin, Liszt, Korsakov, Mussorgsky, Ravel, Debussy, Stravinsky και άλλοι. Στα πλαίσια της κινηματογραφικής μουσικής έχω επηρεαστεί από τους Δημήτρη Παπαδημητρίου, Vangelis,  Elmer Bernstein, Jerry Goldsmith, Bill Conti, James Horner, John Williams and Hans Zimmer  και από πολλούς άλλους.

Υπάρχουν  ήχοι  που τους κουβαλάς μέσα σου και θα ήθελες να τους κανείς μουσική;

Πολύ βαθυστόχαστη ερώτηση! Είχα την τύχη να μεγαλώσω δίπλα στην θάλασσα, στην πόλη της Καβάλας. Ως εκ τούτου ενυπάρχουν μέσα μου οι ήχοι των κυμάτων, έντονα και ποικίλα μουσικά αποτυπώματα διάφορων μεταναστευτικών πουλιών που εναλλάσσονται αρμονικά στο πέρας των εποχών. Επίσης, έντονα είναι τα βυζαντινά ακούσματα και μελωδίες του ψάλτη παππού μου Γιάννη Κλωναρίδη όπως και άλλοι ήχοι που πέρασαν μέσα μου από την παιδική μου ηλικία ως σήμερα και τους αποτυπώνω στο χαρτί αβίαστα ή μη. 

 

Πιστεύεις  ότι άλλαξε  κάτι  στο χώρο της κινηματογραφικής  μουσικής  τα τελευταία χρόνια; υπήρξαν νέες ιδέες;

Θεωρώ ότι ιδίως μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’90 άρχισε να αλλάζει ο ήχος στον κινηματογράφο και να χρησιμοποιείται περισσότερο ηλεκτρονικός ήχος. Σίγουρα το ηλεκτρονικό στοιχείο έχει διευκολύνει αρκετές διαδικασίες αλλά έχει και τα αρνητικά του. Εμφανίζονται δηλαδή συνθέτες με ελάχιστες μουσικές γνώσεις, οι οποίοι με ένα καλό synthesizer και κάποια καλά software δημιουργούν εύκολα μουσικά θέματα. Επίσης, λόγω του οικονομικού περιορισμού παγκοσμίως πια, αποφεύγεται η χρήση μεγάλων ορχηστρικών συνόλων στις ηχογραφήσεις. Οι σκηνοθέτες άλλωστε δε ζητούν πια μεγάλα ορχηστρικά θέματα όπως τις δεκαετίες του ’70 και του ΄80. Απαιτούν σύντομα μουσικά θέματα και υποτονική μουσική. Έχει πάψει πια η μουσική να έχει τη λειτουργικότητα που είχε. Τώρα όλοι επιδιώκουν την ατμόσφαιρα.

Όταν συνθέτεις ένα έργο αποζητάς η μουσική σου να προσεγγίζει ένα ευρύ κοινό ;

Εξαρτάται τον προορισμό του έργου. Όταν εκφράζομαι μέσω ενός συμφωνικού ποιήματος ή ενός κομματιού για πιάνο αποζητώ την ψυχική σύνδεση του ακροατή με το κομμάτι, ακόμη κι αν αυτό αγγίξει μόνο έναν ακροατή. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η μουσική που γράφω δεν επιδιώκω να είναι διαδραστική. Στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση όμως είναι πολύ διαφορετικά. Είμαι μέλος μιας ομάδας και ο στόχος είναι ακριβώς η προσέγγιση ενός ευρύ, σύνθετου κοινού.

Θα θεωρούσες τον εαυτό σου αποκλειστικά συνθέτη κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών σειρών ; θα σε ενδιέφερε να γράψεις κάποιο ολοκληρωμένο κλασσικό έργο ή να ασχοληθείς με την σύνθεση ενός άλλου μουσικού είδους  ;

Η σύνθεση απαιτεί χρόνο και καθαρό μυαλό και όταν ασχολείσαι με τον κινηματογράφο ή άλλες τηλεοπτικές παραγωγές ο χρόνος είναι πολύ συγκεκριμένος και περιορισμένος για κάτι άλλο συνθετικά. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου συνθέτη κινηματογραφικής μουσικής αποκλειστικά. Έχω γράψει στο παρελθόν κομμάτια για συμφωνική ορχήστρα αλλά και για μικρότερα σύνολα με πολύ χαρά. Βέβαια είναι κομμάτια που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και για να συνοδέψουν εικόνα. Συνθέτω προγραμματική μουσική, δηλαδή έχω μέσα μου εικόνες που αποτυπώνονται μουσικά σε ένα χαρτί.

Έχει θέση ο λυρισμός στην μουσική σήμερα  στις αρχές του 21ου αιώνα ; απευθύνεται ο λυρισμός στο ευρύ κοινό ή σε ένα κοινό με ιδιαιτερότητες ;

Εξαρτάται σε ποιό είδος της μουσικής αναφερόμαστε. Στις μέρες μας έχουμε συνδυάσει το λυρικό στοιχείο με τη λόγια μουσική. Ο λυρισμός όμως στην μουσική τέχνη δεν είναι αποκλειστικά στοιχείο της λόγιας μουσικής, άρα δεν απευθύνεται κατ’ εμέ σε συγκεκριμένους αποδέκτες.

 

 

Τι σε εμπνέει στον κινηματογράφο;

Με εμπνέουν η προσεγμένη χρήση του χώρου και του χρόνου με σκοπό την επίτευξη διαφορετικών συναισθημάτων.  Ο συνδυασμός των αισθήσεων του ακροατή που συμμετέχει σε αυτήν την μοναδικά ετερόκλητη διαδικασία είναι που με συναρπάζει! Εκεί παίζει το ρόλο της και η μουσική, στην δημιουργία συγκεκριμένου κλίματος, στον επιτυχή αφυπνισμό των αισθήσεων.

Πόσο δύσκολο είναι για ένα νέο συνθέτη να δικτυωθεί και να κάνει γνωστό το έργο του στα μεγάλα studio της Ευρώπης και της Μέκκας του κινηματογράφου την Αμερική .

Δεν είναι εύκολο να σε εμπιστευτούν σε μία μεγάλη παραγωγή, ευρωπαϊκή ή αμερικάνικη, γιατί υπάρχει πληθώρα συνθετών πλέον. Ο ανταγωνισμός είναι τεράστιος και ο χώρος πολύ απαιτητικός. Εν τούτοις, πάντα υποστήριζα ότι εάν έχεις δουλέψει σκληρά και είσαι ταλαντούχος δικαιώνεσαι. Έχω δουλέψει σε ευρωπαϊκές αλλά και αμερικάνικες παραγωγές και η αλήθεια είναι ότι οι απαιτήσεις είναι υψηλές και στις δύο περιπτώσεις. Διαφέρουν οι άνθρωποι και η αντιμετώπιση πάνω στη δουλειά αλλά ο καθένας κρίνεται από το έργο του και τη συνέπεια του.

Έζησες και την εμπειρία των μεγάλων κινηματογραφικών φεστιβάλ συμμετέχοντας με δυο ταινίες τι  οφέλη αποκόμισες για την καριέρα σου;

Συμμετέχοντας σε κινηματογραφικά φεστιβάλ μεταξύ αξιόλογων συναδέλφων από όλο τον κόσμο μου δόθηκε η ευκαιρία να διευρύνω τους ορίζοντές μου ακούγοντας και συζητώντας δουλειές συναδέλφων, πράγμα που με ωθούσε να θέτω τον πήχη πιο ψηλά επιστρέφοντας Ελλάδα. Αναμφισβήτητα, το Φεστιβάλ των Καννών είναι το μεγαλύτερο κινηματογραφικό φεστιβάλ στην Ευρώπη και από τα μεγαλύτερα παγκοσμίως.  Ως εκ τούτου, η διπλή συμμετοχή της μουσικής μου ήταν μια μεγάλη ηθική ικανοποίηση. Με τους Δημήτρη Αργυρίου(σκηνοθέτη του ONE LINE) και Τάσο Γιαπουτζή (σκηνοθέτη του IT’S A GOOD LIFE)  ζήσαμε μια υπέροχη εμπειρία γεμάτη δυνατές συγκινήσεις, ιδίως κατά την προβολή των ταινιών, καθώς μας τίμησαν με την παρουσία τους εξέχοντες άνθρωποι του χώρου απ’  όλo τον κόσμο.  Παράλληλα, μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω και να συναναστραφώ με κινηματογραφιστές παγκοσμίου φήμης.

H μοναξιά έχει θέση στην ζωή σου; ίσως  την επιζητάς  όταν συνθέτεις τις μουσικές σου ….

Η αλήθεια είναι ότι η ηρεμία και η ησυχία κατά την διάρκεια της σύνθεσης είναι απαραίτητες, αλλά όχι η μοναξιά και η απομόνωση. Τουλάχιστον όχι για μένα. Τυχαίνει να μπαίνω στο στούντιό μου στις 7 το πρωί και να βγαίνω αργά το βράδυ, αλλά σε αντίθεση με τους περισσότερους καλλιτέχνες δεν μου αρέσει η απομόνωση και η μοναξιά. Έχω δε την τύχη να είμαι πλούσιος από καλούς φίλους και να πλαισιώνομαι γενικά από ανθρώπους που με εκτιμούν και με αγαπούν πραγματικά. Είναι χαρά μου να περνώ πολλές ώρες μαζί τους όταν βέβαια μου το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις μου.

Μουσικά τι σε απασχολεί τώρα;

Αυτόν τον καιρό γράφω τη μουσική για ένα PC Game Αμερικάνικης παραγωγής που θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο στις ΗΠΑ και την άνοιξη σε Ευρώπη και Ασία. Είμαι πολύ ενθουσιασμένος για αυτήν μου την συνεργασία μιας και όλα δουλεύουν άψογα. Βρίσκεται σε στάδιο παραγωγής οπότε σε κάποια μελλοντική συνέντευξη θα μπορούμε να μιλήσουμε εκτενέστερα γι’ αυτό.

 

  

Ποια πράγματα σου προσφέρουν απόλαυση στον ελεύθερο χρόνο σου;

Για να είμαι ειλικρινής ο ελεύθερος μου χρόνος είναι πολύ περιορισμένος οπότε φροντίζω να τον αξιολογώ με τον καλύτερο δυνατό τρόπο! Με ευχαριστεί ιδιαίτερα να περνώ εποικοδομητικό χρόνο με φίλους. Επίσης φροντίζω να ακούω και να μελετάω διάφορα είδη μουσικής.

Γιώργο σε ευχαριστώ για την συνομιλία που είχαμε  και να σου ευχηθώ τα καλύτερα στις επόμενες  δουλειές σου

Σας ευχαριστώ πολύ….

* ο στάθης χαρπαντίδης συνομίλησε με τον Γιώργο Ξουλόγη

Συνέντευξη με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

Τον Λαυρέντη τον συναντήσαμε  λίγες ώρες πριν  από τη συναυλία που θα έδινε και παρόλη την τα­λαιπωρία του  (σε αυτή συνέβαλε και μια αναπάντεχη   βλάβη του αυτοκίνη­του του καθώς έρχονταν προς  την Καβάλα ) - υπήρξε πολύ φιλικός μαζί μας . Λιτός και περιεκτικός στα λεγόμενα του, δεν αφήνει περιθώρια διαφω­νιών. Απλός όπως η μουσική και οι στίχοι του,  όπως η ζωή του , μας μιλά για τι  άλλο από την μοναξιά των σημερινών ανθρώπων , μια μοναξιά παγκόσμια όπως αναφέρει που περνά κα μέσα από τα τραγούδια του . Κυρίες και κύριοι  ο λόγος στον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα…….                      

                                    Η   ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ 

ΕΡ.:  Παρόλο που έχετε γράψει υπέροχα τραγού­δια κατά καιρούς, ακόμη και αυτό το πολυσυζητημέ­νο "Διδυμότειχο μπλουζ" έπρεπε να ερμηνευτεί από τον Γιώργο Νταλάρα για να εκτιναχθεί στα ύψη. Πιστεύετε, πώς υπάρχουν ε­μπόδια που δεν επιτρέπουν στις νέες φωνές ν' ακουστούν  και  να γίνουν ευρύτερα  γνωστές ;

ΑΠ: Υπάρχει ένα τρομα­κτικό στεγανό, είναι δύ­σκολο γιατί οι άνθρωποι που είναι μέσα στα πράγματα, πιστεύουν ότι ο  καθένας   που έρχεται, θα τους φάει την μπουκιά από το  στόμα, δεν είναι  βέβαια έτσι τα πράγματα . Αν έχεις κάτι να πεις υπάρχει χώρος και για σένα και για τον καθένα. Εν τοιαύτη περιπτώσει εμένα δεν με απασχολεί το  ότι το συγκε­κριμένο τραγούδι έγινε επιτυχία επειδή τραγουδήθηκε από τον Νταλάρα, ο οποίος είναι ένας άνθρω­πος που εκτιμώ απεριόρι­στα, μεγάλη  μου τιμή που συνεργάστηκε μαζί μου και νομίζω πως και αυτός είναι ευχαριστημένος".

ΕΡ.: Το συγκεκριμένο τρα­γούδι θα γίνονταν επιτυχία  αν δεν το  ερμήνευε ο Γιώργος Νταλάρας;

ΑΠ: "Θα σας πω κάτι που μπορεί ,να θεωρηθεί υπο­κρισία, άλλα δεν είναι, με τον  Γιώργο  Νταλάρα συνεργαστή­καμε και παλαιότερα στους Τερμίτες. Είχε γίνει και λίγο επί τούτου θέλαμε να κάνουμε κάτι και ήταν πολύ δύσκολο ν΄ ανοίξουμε κάποιες πόρτες, σκεφθήκαμε τότε την περίπτωση  Νταλάρα. Τώρα όμως ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό δηλαδή δεν πίστευα ότι το τραγούδι  θα γινόταν επιτυχία είτε το ερμηνεύσει  ο  Νταλάρας  είτε όχι. Μπο­ρώ να πω ότι στο συγκε­κριμένο τραγούδι ο Νταλάρας λειτούργησε σαν τον τηλεπαρουσιαστή που λέει τις ειδήσεις. Το ότι έγινα επιτυχία είναι καλό , γιατί έτσι βγαίνουν τρα­γούδια που δεν βασίζο­νται στις σλογκανίστικες τρέχουσες εκδοχές .

ΕΡ: Κατά πόσο εσείς και οι ομότεχνοι σας νέοι συνθέ­τες, πιστεύετε ότι έχετε αγγίξει το νεαρό ακροατή, ή μήπως τον αγγίζουν πε­ρισσότερο ο Αντύπας  και ο Πανταζής;

ΑΠ:  Ο Αντύπας και ο Πανταζής έχουν έναν άλ­λο αντίκτυπο στους νέους  από αυτόν που έχουμε ο Τσακνής , ο Πορτοκάλογλου, εγώ κα .Πολλοί νέοι τους ακούν κάποιες συ­γκεκριμένες ώρες για κά­ποιους συγκεκριμένους λόγους. Εγώ δεν έχω τίπο­τε να χωρίσω με τον Αντύπα και τον Πανταζή  είναι τόσο μακριά από μένα  που δεν μου  καίγεται καρφί . Βέβαια δεν έχω πάει στο  «Διογένης Παλλάς»  όπως δεν  πήγα  και στο Μέγαρο Μουσικής  από υποχρέωση  στον εαυτό  μου όπως λένε μερικοί. Δεν με ενδιαφέρει και δεν με διασκεδάζει αυτός ο τρόπος. Είδα τον Miles Davis πριν 3 χρόνια στον Λυκαβηττό και διασκέδασα. Αυτές είναι προσω­πικές προτιμήσεις του καθενός .

ΕΡ: Το Ελληνικό τραγούδι, μέσα από τον στίχο και την μουσική ακολουθεί τον δρόμο της διεθνοποίησης τείνει να πλησιάσει το ξένο, χάνοντας την ελληνικό­τητα του. Πως βλέπετε εσείς αυτόν τον κίνδυνο;

ΑΠ : Aν  πρέπει να θέσουμε  το τραγούδι φορμαλιστικά  σε  εθνολογικά πλαίσια  πρέπει να σταματήσουμε στον Χαλκιά και λίγο στον Τσιτσάνη που είναι επηρε­ασμένος από την μουσική της Πόλης. Δεν είναι όμως έτσι ακριβώς τα πράγματα. Νομίζω ότι η μουσική είναι μουσική, τους επηρεασμούς σπουδάζεις, δεν μπορείς να έχεις κλεισμένα τ ΄αυτιά σου. Αυτά που έχεις ακούσει όλα σου τα χρόνια, από τότε που γεννήθηκες  αυτά θα σου βγούνε. Εγώ μεγάλωσα στην εποχή του Woodstock  με την άνθηση της  Rock και είμαι επηρε­ασμένος από αυτά. Αν είχα γεννηθεί  δέκα χρόνια πιο πριν  πιθανόν να  άκουγα ρεμπέτικο και να είχα α­σχοληθεί με αυτό το είδος μουσικής . Ελληνική μουσική όμως άκουγα από τα ραδιόφωνα και τους κινηματόγραφους,  όλα αυτά βγαί­νουν αυθόρμητα, δεν κά­θομαι να κάνω φόρμα και να βγάλω ένα τραγούδι που να είναι ελληνικό.

ΕΡ : Παλιότερα η ιστορία της Pop και Rock μουσι­κής πήγαζε μέσα από τα συγκροτήματα. Σήμερα  πα­ρατηρούμε  ότι πολλά από αυτά έχουν διαλυθεί, άλλα έχουν συμπτυχτεί και λίγα είναι αυτά που συνεχίζουν να υπάρχουν. Πού το αποδί­δεις αυτό;

ΑΠ: Το συγκρότημα είναι μία δύσκολη περίπτωση και ρωτάς εμένα που έτυχε να είμαι μέλος ενός συγκρο­τήματος ουσιαστικά γιατί την εποχή που ήμασταν εμείς με τους Τερμίτες, υπήρχαν μόνο οι Φατμέ που και αυτοί είχαν πανελ­λήνια εμβέλεια. Αλλά ένα συγκρότημα δεν είναι πολιτική ενότητα, να βγάλει κοινή γραμμή μετά από ένα συνέδριο και έτσι να λειτουργήσει. Είναι τρεις ή τέσσερεις ή πέντε διαφορετικοί άνθρωποι που ο καθένας έχει τον χαβά του, είναι μοιραίο κάποια στιγμή να έρθουν οι συγκρούσεις, να διαφέ­ρουν οι απόψεις.  Αλλά μη μπορώντας να ξεφύγουμε από τους επηρεασμούς που κάθε καλλι­τέχνης δέχεται ο Λ Μαχαιρίτσας παραθέτει κά­ποια λεπτομερή στοιχεία. Θυμάμαι συγκεκριμένα τις Κυριακές που πήγαινα με τον πατέρα μου στο γήπεδο της Νίκης Βόλου  κάθε φορά λοιπόν υπήρχε έξω από το γήπεδο ένας τύπος που πουλούσε στραγάλια και φιστίκια και είχε μονίμως ένα κασετόφωνο από όπου άκουγε τραγούδια με τον Καζαντζίδη. Τα τραγούδια του Καζαντζίδη για μένα είναι συνδεδεμένα με αυ­τόν τον τύπο , με τις Κυρια­κές της παιδικής μου ηλι­κίας. Παράλληλα θυμάμαι την πρώτη φορά, την πρώ­τη μέρα που πήγαινα στο Ωδείο, ήμουν δεν ήμουν δέκα χρονών, περνώντας έξω από ένα δισκάδικο άκουσα το  «Help»  των Beatles  και μου έκανε εντύπωση . Καθοριστικές εμπειρίες που δούλευαν μέσα στο μυαλό μου υποσυνείδητα .

ΕΡ: Υπάρχει κρίση στο ελληνικό τραγούδι    ή κάποιοι « πιπιλάνε » αυτή τη καραμέλα χωρίς λόγο ;


ΑΠ: Δεν υπάρχει κρίση στο ελληνικό τραγούδι, υπάρ­χει κρίση αξιών γενικά. Και στο παγκόσμιο τραγούδι υπάρχει κρίση. Εγώ θυμά­μαι την δεκαετία του εβδο­μήντα στα top-ten κυριαρ­χούσαν μεγάλα ονόματα, ενώ τώρα όλα είναι αη­δίες. Το σύγχρονο ελληνι­κό τραγούδι άνθισε τα τε­λευταία χρόνια, λίγο πριν την μεταπολίτευση και λίγο μετά. Την στιγμή που υ­πάρχει μία παραγωγή χιλίων δίσκων ίσως και παραπάνω τον χρόνο δεν μπορούμε να συζητάμε για κρίση. Ανάλογα με την παραγωγή σ' όλα τα πράγ­ματα, τα περισσότερα είναι χειρότερα, τα λιγότερα κα­λύτερα, το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο τραγού­δι. Υπάρχουν βέβαια και καλά πράγματα. Αυτήν την στιγμή που μιλάμε, εμένα μου αρέσουν δέκα άνθρω­ποι που δεν έχουν μεγάλη απήχηση όπως  ο Δημήτρης Ζερβουδάκης και ο Τζίμης Πανούσης.


ΕΡ: Ποιους άλλους ξεχωρίζετε  στην Ελληνική μουσική σκηνή


ΑΠ:  Αυτός που ξεχώρισα αυτό το διάστημα και με πολύ χαρά συνεργάστηκα μα­ζί του  ήταν ο Διονύσης  Τσακνής . Υπάρχουν και άλλοι που μου αρέσουν όχι οι δου­λειές τους ολοκληρωμέ­νες αλλά κάποια μεμονω­μένα σημεία . Όπως τελευ­ταία ο Βασίλης  Καζούλης και το τραγούδι του  «αν ήσουν άγγελος» …..  καταπληκτικό   με άγγιξε τρομερά !!!!


Τελειώνοντας ο Λ. Μαχαιρίτσας μιλά για την Καβάλα και τις συνδέσεις της παι­δικής του ηλικίας με την πόλη μας  : Όμορφη πόλη η Καβάλα, είναι ευχή το ότι ζείτε εδώ. Θυμάμαι πιτσιρίκας είχα δει την ταινία  «Τοπ-Καπι»  με την Μελίνα Μερκούρη και υ­πήρχαν κάποια πλάνα από την πόλη σας από τότε μου έγινε έμμονη ιδέα να έρθω εδώ. Όταν ήμουν φαντάρος στην Θεσσαλονίκη  έβλεπα την ταμπέλα που έγραφε προς Καβάλα και αναρωτιόμουν αν θα ερχό­μουν καμιά φορά, το είχα μεράκι . Ήρθε λοιπόν στην Καβάλα ο Λ. Μαχαιρίτσας, ικανο­ποιώντας το μεράκι του, ικανοποιώντας και τους φίλους του, που απόλαυ­σαν την δίωρη συναυλία που έδωσε, με το καλοκαι­ρινό αεράκι να δροσίζει την συναισθηματική φόρτι­ση που πήγαζε από τους ήχους της φωνής και τις κιθάρας του.

     
                                                   Χαρπαντίδης  Στάθης
                                                   Τεφτερίδου  Μαρία