Οι «ΒΑΤΡΑΧΟΙ» του Αριστοφάνη από το Εθνικό Θέατρο

Μια από τις πιο πρωτότυπες και ευρηματικές κωμωδίες του Αριστοφάνη, τους «Βατράχους», παρουσίασε φέτος  το Εθνικό Θέατρο  σε σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα.  Σε μια Αθήνα που ζει μια από τις χειρότερες περιόδους της ιστορίας της ρημαγμένη από τα δεινά του πολέμου και με τη διαφθορά να βασιλεύει, ο Αριστοφάνης κερδίζει το 405 π.Χ. στα Λήναια το πρώτο βραβείο με τους «Βατράχους», μια κωμωδία εξαιρετικής ευφυΐας, ευαισθησίας και λυρισμού.
Οι Βάτραχοι παίχτηκαν στα Λήναια το 406 π.Χ. αποσπώντας το πρώτο βραβείο. Εκτός από την πρωτότυπη σύλληψη, τη φαντασία και την αναμφισβήτητη κωμική τους ποιότητα, αποτελούν και μια πρώτη «άτυπη» φιλολογική κριτική, εξαιτίας του ιδιότυπης αντιπαράθεσης που στήνει ο Αριστοφάνης μεταξύ των δύο τραγικών. Από το Εθνικό Θέατρο πρωτοπαρουσιάστηκαν το 1959, στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού.
Ο Διόνυσος, προβληματισμένος από την έλλειψη ποιητών ικανών να διδάξουν ήθος στους Αθηναίους, αποφασίζει να κατέβει στον Άδη, με στόχο να φέρει στη γη τον Ευριπίδη. Μαζί του θα πάρει τον δούλο του, τον Ξανθία. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, θεός και δούλος θα αλλάξουν αρκετές φορές ρόλους για να αποφύγουν κακοτοπιές, που όλες οδηγούν σε κωμικές παρεξηγήσεις. Φτάνοντας στον προορισμό τους, οι ταξιδιώτες θα γίνουν μάρτυρες μιας σύγκρουσης ανάμεσα στον Ευριπίδη και τον Αισχύλο, που μάχονται για το θρόνο της τραγωδίας στον Άδη. Ο Διόνυσος, θεός του θεάτρου, ορίζεται ως κριτής. Η μάχη είναι αμφίρροπη. Η τελική απόφαση του Διόνυσου θα ξαφνιάσει, αφού, αν και ξεκίνησε το ταξίδι του με σκοπό να φέρει τον Ευριπίδη στη γη, φεύγει από τον Άδη παίρνοντας μαζί του τον Αισχύλο.

 Διανομή
Διόνυσος: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος , Ξανθίας: Πάνος Βλάχος , Eυριπίδης: Φάνης Μουρατίδης , Ιέρεια: Εβελίνα Παπούλια , Ηρακλής: Λαέρτης Μαλκότσης , Αποθανών: Σπύρος Μπιμπίλας ,  Χάρων-βοηθός Ευριπίδη: Στέλιος Ιακωβίδης , Αιακός: Βαγγέλης Χατζηνικολάου , Πανδοκεύτρα Α΄: Αγορίτσα Οικονόμου , Πανδοκεύτρα Β΄: Μαρία Κωνσταντάκη ,  Πλαθάνη: Σωκράτης Πατσίκας , Πλάσμα ιέρειας: Εντυ Λαμέ ,  Σώμα Ιακχού: Αγγελική Τρομπούκη , και  στο ρόλο του Αισχύλου ο Γιάννης Ζουγανέλης .

Οι «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων ( 1 & 2 Αυγούστου )

Στις  «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη, όλα είναι... γυναίκα. Άντρες μιλούν για τις γυναίκες, γυναίκες μιλούν για τις γυναίκες, άντρες μιμούνται τις γυναίκες, άντρες ντύνονται γυναίκες, άντρες εναντιώνονται στο γυναικείο κόσμο, γυναίκες ελπίζουν σ’ έναν κόσμο γυναικείο.  Στην Αθήνα του 5ου π.Χ. αιώνα, ο γνωστός ποιητής Ευριπίδης εξαιρετικά ανήσυχος, επισκέπτεται έναν συγγενή του για να του ζητήσει να τον βοηθήσει. Κινδυνεύει η ζωή του. Όλες οι γυναίκες της πόλης, που σήμερα βρίσκονται μαζεμένες στη μεγάλη τους γιορτή, τα Θεσμοφόρια, είναι αποφασισμένες να βρουν έναν τρόπο να τον καταστρέψουν, επειδή θεωρούν ότι τις δυσφημίζει στα έργα του. Μοναδικός τρόπος για να αποτρέψει τον κίνδυνο αυτόν, είναι να στείλει στα Θεσμοφόρια έναν δικό του άνθρωπο, ντυμένο γυναικεία, για να τον υπερασπίσει. Τη δύσκολη αυτή αποστολή αναλαμβάνει ο Συγγενής.   Ποιος είναι όμως αυτός ο Συγγενής; Πουθενά μέσα στο έργο δεν ακούγεται το όνομά του. Σαν να μην έχει άλλη ταυτότητα εκτός της… συγγένειάς του. Ποιος είναι; Ένας απλός συγγενής. Ναι. Αλλά ποιου; Του Ευριπίδη; Δικός μας; Όλων; Μήπως είμαστε εμείς οι ίδιοι;  «Στην παράστασή μας, σαν μέσα σ’ ένα όνειρο – όνειρο ή εφιάλτης – στο τώρα!, στην εποχή μας, στην εποχή της κρίσης των πάντων, στην εποχή της ανυπαρξίας κάθε ταυτότητας, ένας άντρας – ένας συγγενής μας - παγιδευμένος στην αντίληψη πως η κοινωνία έχει φύλο και το φύλο αυτής είναι αρσενικού γένους, χάνεται μέσα σ’ ένα λαβύρινθο μεταμορφώσεων, για να βρεθεί αποκλεισμένος σ’ ένα χώρο καθαρά θηλυκό. Στις Θεσμοφοριάζουσες, αυτήν την απειλητική κωμωδία, ο άντρας συναντά το αδιέξοδο της κυριαρχίας του. Μήπως τελικά το πρόσωπο του μέλλοντος είναι θηλυκού γένους;», σημειώνει ο Γιώργος Κιμούλης.
«Οι Θεσμοφοριάζουσες » του Αριστοφάνη, αν και σε πρώτο επίπεδο φαίνεται να μην έχουν καμία σχεδόν πολιτική χροιά, ίσως είναι το πιο πολιτικό έργο απ’ όλα», προσθέτει ο ίδιος.  

Η «ΕΙΡΗΝΗ» του Αριστοφάνη από το ΚΘΒΕ έκανε πρεμιέρα στο Αρχαίο θέατρο Φιλίππων

Η αντιπολεμική oυτοπία του Αριστοφάνη «Eιρήνη» είναι η καλοκαιρινή παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος  , και η πρεμιέρα της  πραγματοποιήθηκε  στο Αρχαίο θέατρο Φιλίππων (5 & 6  Ιουλίου).  Πρόκειται για ένα έργο απόλυτα επίκαιρο, στο οποίο πρωταγωνιστεί ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος μαζί με πολυπληθή θίασο ηθοποιών και χορευτών.

                                                                                                                 Η Υπόθεση του έργου :

Ο Πόλεμος έχει φυλακίσει σε μια σπηλιά τη θεά Ειρήνη και ετοιμάζεται να βάλει μέσα σ' ένα πελώριο γουδί τις ελληνικές πόλεις και να τις “κοπανίσει”. Τότε, ο Τρυγαίος, ένας αμπελουργός, ανεβαίνει στον ουρανό μαζί με τον Ερμή και καλεί τους Έλληνες να ελευθερώσουν την Ειρήνη. Η απελευθέρωση της θεάς Ειρήνης, μαζί με την Οπώρα, θεά της καρποφορίας, και τη Θεωρία, θεά του πανηγυριού, αποτελεί το επίκεντρο του έργου. Η κωμωδία κλείνει με την επιστροφή στη γη του θριαμβευτή Τρυγαίου που φέρνει και πάλι τη θεά Ειρήνη στους ανθρώπους.

Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης
Μουσική: Μίνως Μάτσας
Σκηνικά και κοστούμια: Έρση Δρίνη
Χορογραφία: Κική Μπάκα
Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος