Οι «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων ( 1 & 2 Αυγούστου )

Στις  «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη, όλα είναι... γυναίκα. Άντρες μιλούν για τις γυναίκες, γυναίκες μιλούν για τις γυναίκες, άντρες μιμούνται τις γυναίκες, άντρες ντύνονται γυναίκες, άντρες εναντιώνονται στο γυναικείο κόσμο, γυναίκες ελπίζουν σ’ έναν κόσμο γυναικείο.  Στην Αθήνα του 5ου π.Χ. αιώνα, ο γνωστός ποιητής Ευριπίδης εξαιρετικά ανήσυχος, επισκέπτεται έναν συγγενή του για να του ζητήσει να τον βοηθήσει. Κινδυνεύει η ζωή του. Όλες οι γυναίκες της πόλης, που σήμερα βρίσκονται μαζεμένες στη μεγάλη τους γιορτή, τα Θεσμοφόρια, είναι αποφασισμένες να βρουν έναν τρόπο να τον καταστρέψουν, επειδή θεωρούν ότι τις δυσφημίζει στα έργα του. Μοναδικός τρόπος για να αποτρέψει τον κίνδυνο αυτόν, είναι να στείλει στα Θεσμοφόρια έναν δικό του άνθρωπο, ντυμένο γυναικεία, για να τον υπερασπίσει. Τη δύσκολη αυτή αποστολή αναλαμβάνει ο Συγγενής.   Ποιος είναι όμως αυτός ο Συγγενής; Πουθενά μέσα στο έργο δεν ακούγεται το όνομά του. Σαν να μην έχει άλλη ταυτότητα εκτός της… συγγένειάς του. Ποιος είναι; Ένας απλός συγγενής. Ναι. Αλλά ποιου; Του Ευριπίδη; Δικός μας; Όλων; Μήπως είμαστε εμείς οι ίδιοι;  «Στην παράστασή μας, σαν μέσα σ’ ένα όνειρο – όνειρο ή εφιάλτης – στο τώρα!, στην εποχή μας, στην εποχή της κρίσης των πάντων, στην εποχή της ανυπαρξίας κάθε ταυτότητας, ένας άντρας – ένας συγγενής μας - παγιδευμένος στην αντίληψη πως η κοινωνία έχει φύλο και το φύλο αυτής είναι αρσενικού γένους, χάνεται μέσα σ’ ένα λαβύρινθο μεταμορφώσεων, για να βρεθεί αποκλεισμένος σ’ ένα χώρο καθαρά θηλυκό. Στις Θεσμοφοριάζουσες, αυτήν την απειλητική κωμωδία, ο άντρας συναντά το αδιέξοδο της κυριαρχίας του. Μήπως τελικά το πρόσωπο του μέλλοντος είναι θηλυκού γένους;», σημειώνει ο Γιώργος Κιμούλης.
«Οι Θεσμοφοριάζουσες » του Αριστοφάνη, αν και σε πρώτο επίπεδο φαίνεται να μην έχουν καμία σχεδόν πολιτική χροιά, ίσως είναι το πιο πολιτικό έργο απ’ όλα», προσθέτει ο ίδιος.  

Η «Μήδεια» του Σπύρου Ευαγγελάτου και του Γιώργου Κιμούλη

Info :  Το ρόλο της  «Μήδειας» στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη ανέλαβε  ο Γιώργος Κιμούλης. Η γνωστή τραγωδία του έρωτα, που μετατρέπεται σε άγριο μίσος,  παρουσιάστηκε στο Αρχαίο Θέατρο των  Φιλίππων  στις 2 και 3 Αυγούστου 2013  σε σκηνοθεσία  Σπύρου Α. Ευαγγελάτου . Η τραγωδία του Ευριπίδη, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 431 π.Χ., πραγματεύεται την τελευταία πράξη της παθιασμένης σχέσης του Ιάσονα με τη Μήδεια, με τον Ιάσονα να αποφασίζει να την εγκαταλείψει για τα μάτια μιας άλλης γυναίκας και την παρατημένη Μήδεια να τον εκδικείται με τον πιο σκληρό τρόπο: να δολοφονεί τα παιδιά τους.   Ο Σπύρος Α. Ευαγγελάτος σκηνοθετεί για δεύτερη φορά το έργο, 12 χρόνια μετά την παρουσίασή του από το «Αμφι-Θέατρο» στην Επίδαυρο το 2001.    Τώρα, ο Σπύρος Α. Ευαγγελάτος επανέρχεται στο κείμενο του Ευριπίδη – σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη- κάτω από μια ιδιαίτερη συνθήκη: η παράσταση ανεβαίνει με αποκλειστικά ανδρική διανομή και πρωταγωνιστή τον Γιώργο Κιμούλη.  «Πρόκειται για ένα εγχείρημα που στηρίζεται "μορφολογικά" σε κάποιες αρχές των παραστάσεων της αρχαιότητας: ανδρική παρουσία σε όλους τους ρόλους (και στον Χορό) και μάσκες. Ασφαλώς, τα τεκμήρια αυτά λειτουργούν εντελώς διαφορετικά σήμερα» σημειώνει ο σκηνοθέτης της παράστασης.   «Η Μήδεια είναι το έργο που σπάει τα καλούπια της λογικής, ακόμα και του ίδιου του συμβατικού πάθους. Και το πιο παράδοξο είναι η ηρωίδα ενώ έχει διαπράξει το απεχθέστερο έγκλημα, την παιδοκτονία, στο τέλος του έργου δεν τιμωρείται. "Αλλού" κινείται η Ευριπίδεια σύλληψη. Πέραν της ηθικής» προσθέτει.   

Συντελεστές : Εκτός από τον Γιώργο Κιμουλη  στη διανομή των ρόλων συμμετείχαν ο Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος (Ιάσων), Τάσος Νούσιας (Κρέων), Μάνος Βακούσης (Τροφός), Νικόλας Παπαγιάννης (Αγγελιοφόρος), Δημήτρης Παπανικολάου (Αιγέας), και ο Νίκος Αναστασόπουλος (Παιδαγωγός).  Τα σκηνικά επιμελήθηκε ο  Γιώργος Πάτσας, τα κοστούμια ο Γιάννης Μετζικώφ, τη μουσική ο Θάνος Μικρούτσικος, τη χορογραφία η Ζωή Χατζηαντωνίου και τους φωτισμούς η Ελευθερία Ντεκώ.