Συναυλίες που με συγκίνησαν : Marianne Faithfull η «μούσα» του Μίκ Τζάγγερ στη Θεσσαλονίκη

H  Marianne Faithfull υπήρξε μεγάλο όνομα της ροκ μουσικής στη δεκαετία του '70.   Η ζωή της είχε απ' όλα: ομορφιά, λάμψη, έρωτα, περιπέτεια, καταχρήσεις, μικρές καταστροφές και μεγάλες περιόδους θλίψης. Στιγμές φωτεινές και άλλες τόσες σκοτεινές.   Μετά την ετεροφωτισμένη περίοδο λόγω της σχέσης της με τον Μικ Τζάγκερ, πέρασε στην εποχή της αυτόφωτης δημιουργίας και σαν τον φοίνικα ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της, στάθηκε στα πόδια της και διεκδίκησε τη χαρά της ζωής μέσα από τη μουσική και το τραγούδι, που τόσο αγαπούσε.  Όπως και η φωνή της, που από την αθώα γοητεία της ενζενί των 20 ετών, κατέληξε μερικά χρόνια αργότερα μια οκτάδα και κάτι πιο κάτω, στην “τσακισμένη” βραχνάδα που έγινε το σήμα κατατεθέν της, έτσι και η τέχνη της Marianne ωρίμασε μέσα από την αυτοκαταστροφή.    Για να φτάσει σήμερα να θεωρείται ανάμεσα στους λίγους της rock  που κατάφεραν να επανεφεύρουν τον εαυτό τους με τόσο ουσιαστικό τρόπο, έχοντας πριν βιώσει όλα τα πάθη της ανθρώπινης ζωής.  Μετά από δεκαετίες στο τραγούδι, μερικές μεγάλες επιτυχίες που της εξασφάλισαν μια θέση στο πάνθεον της rock (As Tears Go By , Sister Morphine  και  άλλα), και την ενασχόλησή της με το γράψιμο, το θέατρο και το σινεμά, η Marianne Faithfull κυκλοφόρησε πρόσφατα το 23ο σόλο άλμπουμ της, που ηχογραφήθηκε στη Νέα Ορλεάνη και τιτλοφορείται " Horses And High Heels ".   Με τη συμμετοχή του βιρτουόζου κιθαρίστα John Porter, του θρυλικού Lou Reed, του Dr. John αλλά και του front-man των MC5 , Wayne Kramer, το άλμπουμ φέρει την υπογραφή του επί χρόνια συνεργάτη της Hal Wilner, ή αλλιώς του … αλχημιστή του ήχου που βρισκόταν πίσω και από το “Easy Come, Easy Go” (κυκλοφόρησε το 2009).  Το "Horses And High Heels" απλώνεται σε όλο το φάσμα της soul, των blues, της folk, της country και της jazz pop αλλά και της κιθαριστικής ροκ.  

 

{ Τα τραγούδια της Marianne Faithfull δεν είναι λαμπερά σαν το φως του ήλιου , το φθινόπωρο και ο χειμώνας είναι οι εποχές της , ο δικός της κόσμος είναι ο κόσμος της νύχτας και  όχι το φως της ημέρας. Η αγαπημένη καλλιτέχνης  μας συγκλόνισε , «πένθησε» με τη μουσική και τους στίχους της , τραγούδησε  σκοτεινά τραγούδια με ατελείωτη λαχτάρα , χωρίς happy end  και  αντοχή στο πόνο . "Μύλος" , Θεσσαλονίκη , 14 Οκτωβρίου 1999 }

 

 

Συναυλίες που με συγκίνησαν : Oι Scorpions στη Ξάνθη !!!

 

Ήταν αναμφισβήτητα το μουσικό γεγονός του καλοκαιριού στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη !!!! Το θρυλικό συγκρότημα των αμέτρητων επιτυχιών   οι    SCORPIONS   "σάρωσε" ..... σαν ροκ τυφώνας την γειτονική Ξάνθη ,χαρίζοντας σε περισσότερους από 13.000 κόσμο ένα αξέχαστο δίωρο καταιγιστικού ρόκ .Η παρέα του Κλάους Μάινε, του Ρούντολφ Σένκερ,του Ματίας Γιαμπς, του Πάβελ Μακίβοντα και του Τζέιμς Κότακ απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι δικαίως παραμένει η δημοφιλέστερη ροκ μπάντα στη χώρα μας 

 

 

Συναυλίες που με συγκίνησαν : Oι Stranglers στη Θεσσαλονίκη !!!

                                                    


Είναι άξιον απορίας πως οι διοργανωτές συναυλιών επιτρέπουν το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους, έτσι μέσα σε ένα προπέτασμα ……καπνού και τα μάτια μας να δακρύζουν συνέχεια καταφέραμε μετά βασάνων……. να παρακολουθήσουμε την συναυλία των Stranglers. Σε γενικές γραμμές ήταν ένα καλό live με κόσμο όλων των ηλικιών και με διάθεση να περάσει όσο πιο καλά γίνεται. To κέφι χτύπησε …… κόκκινο μόλις άρχισαν να λένε τις μεγάλες επιτυχίες τους, όπως το Nice n Sleazy, το All Day And All Off The το Night Always The Sun το No More Heroes και το Golden Brown . Στη μιάμιση ώρα που κράτησε η συναυλία οι Stranglers επικεντρώθηκαν στα πιο punk κομμάτια τους που τα περισσότερα ήταν άγνωστα , ενώ αξίζει να σημειώσουμε πως πολλά τραγούδια που θέλαμε να ακούσουμε έμειναν έξω, όπως το Strange Little Girl και το Midnight Summer Dream.

Ιστορικές Συναυλίες : Καταιγιστικό ..... ROCK 'N' ROLL από τους AC-DC στην Αθήνα (28 Μαΐου 2009)

   

Ήταν η δεύτερη καλύτερη ροκ συναυλία που είδα στην Ελλάδα , μετά από αυτήν των Rolling Stones στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Το «Black Ice World Tour» των AC/DC ήταν μια πραγματική γιορτή αφιερωμένη σε ό,τι κάνει το Rock ‘n’ Roll μοναδικό….ξεχωριστό . Τα …. ηλεκτροφόρα παιδιά της hard rock μουσικής ……ζωγράφισαν επάνω στην σκηνή του Ολυμπιακού σταδίου της Αθήνας , χτύπησαν της τεράστιες καμπάνες τους , ήχησαν τα κανόνια τους, ανέβασαν την φουσκωτή κούκλα …. Rosie, ενώ ο ζωηρός Angus Young πέταξε ένα προς ένα τα ρούχα της σχολικής του στολής μένοντας στο τέλος με το …. μαύρο μποξεράκι που έγραφε στην ….οπίσθια πλευρά του το όνομα του συγκροτήματος !!!!!!

Ο Alvin Lee βιρτουόζος κιθαρίστας και ηγετική φυσιογνωμία των Ten Years After κατέπληξε το κοινό του στην Αθήνα

 

Την Παρασκευή 8 Ιουνίου 2001 ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ ανέβηκε στη σκηνή του Θεάτρου Βράχων ο διάσημος Άγγλος κιθαρίστας Άλβιν Λι ( κατά κόσμον Graham Alvin Barnes) αρχηγός του μυθικού συγκροτήματος Ten Years After και μετέπειτα Ten  Years Later τις δεκαετίες του '60 και του '70 . Υπήρξε όμως και ένας από τους πρωτεργάτες του θρυλικού φεστιβάλ Γούντστοκ , με εκείνη την δεκάλεπτη εκρηκτική ερμηνεία του στο «I’m Going Home». Ο καλλιτέχνης σε εξαιρετική φόρμα έπαιξε με καθαρότητα και ένταση τη μουσική του (ένα αμάλγαμα μπλουζ και ροκ) και κέρδισε το λιγοστό κοινό του με τα μοναδικά καθαριστικά σόλο που πραγματοποίησε. Κορυφαία στιγμή της συναυλίας η ερμηνεία του στο ιστορικό "I'm Going Home". Απλός , ευγενής και καταδεκτικός μετά το τέλος της συναυλίας , δεν αρνήθηκε να συνομιλήσει με τον κόσμο και να υπογράψει αυτόγραφα σε ανάμνηση αυτής της συνάντησης. Είχε την ευγενή καλοσύνη να μου υπογράψει το μοναδικό βινύλιο του καλλιτέχνη που είχα στη δισκοθήκη μου το “Detroit Diesel” του 1987.

PS :  Ο βρετανός κιθαρίστας απεβίωσε τον Μάρτιο του 1983  σε ηλικία 68 ετών εξαιτίας επιπλοκών που παρουσιάστηκαν στη διάρκεια μιας χειρουργικής επέμβασης ρουτίνας.  Λίγο καιρό νωρίτερα είχε ολοκληρώσει το 14ο άλμπουμ του με τίτλο « Still on the Road to Freedom » το οποίο θα παρουσίαζε στο Παρίσι αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε.